W internecie bardzo łatwo dziś o szybkie opinie, mocne nagłówki i kilka zdań pisanych bardziej pod emocje niż refleksję. Tym bardziej cenię momenty, kiedy ktoś naprawdę zatrzymuje się przy książce i próbuje zrozumieć, po co właściwie powstała. Tak odebrałam recenzję „Autyzmu bez lęku” opublikowaną na portalu Psychiatra Plus- miejscu, które od lat tworzy przestrzeń do rzetelnej rozmowy o zdrowiu psychicznym, ADHD, autyzmie, diagnozie psychologicznej i współczesnej psychiatrii dzieci i młodzieży.
Czytając ten tekst, miałam poczucie, że została zauważona najważniejsza idea tej książki. Nie chciałyśmy z Anną Pawlaczyk pisać kolejnego poradnika obiecującego rodzicom „naprawę” dziecka albo prostą receptę na autyzm. Zależało nam bardziej na uporządkowaniu chaosu, który dziś otacza temat spektrum autyzmu i neuroróżnorodności. W gabinecie bardzo często spotykam rodziców zmęczonych nadmiarem informacji o ASD, ADHD, terapii autyzmu czy rozwoju dziecka. Internet pełen jest viralowych treści, pseudonaukowych porad i prostych odpowiedzi na bardzo złożone kwestie. Problem polega na tym, że rozwój człowieka rzadko bywa prosty i przewidywalny.
Bardzo ważne było dla mnie również to, że w recenzji mocno wybrzmiał temat patrzenia na autyzm nie tylko przez pryzmat trudności czy „objawów”, ale też różnicy w sposobie odbierania świata, komunikacji i regulacji emocji. Mam poczucie, że właśnie tego najbardziej brakuje dziś w rozmowie o spektrum autyzmu- próby zrozumienia człowieka, a nie wyłącznie analizowania zachowań pod kątem diagnostycznych checklist.
Poruszył mnie też fragment dotyczący empatii. Od początku zależało mi, żeby pokazać, jak bardzo krzywdzący jest stereotyp osoby autystycznej jako „chłodnej emocjonalnie”.
W praktyce klinicznej często obserwuję coś zupełnie odwrotnego, czyli bardzo intensywne przeżywanie emocji, tylko wyrażane w mniej typowy, mniej społecznie oczywisty sposób. To jedna z tych rzeczy, które trudno zmieścić w krótkim poście czy jednym slajdzie na Instagramie, a które mają ogromne znaczenie dla rodziców próbujących zrozumieć swoje dziecko.
Jeżeli chcecie przeczytać całą recenzję, zostawiam link poniżej. Myślę, że to jeden z tych tekstów o autyzmie, które nie próbują straszyć ani budować sensacji wokół neuroróżnorodności. Zostawiają za to przestrzeń na refleksję, trochę spokoju i bardziej uważne spojrzenie na spektrum autyzmu.
Integracja sensoryczna, dlaczego wokół terapii SI narasta tyle pytań?
Rodzice dzieci neuroróżnorodnych bardzo szybko trafiają na pojęcie integracji sensorycznej. Często już podczas pierwszych konsultacji słyszą zalecenie terapii SI niezależnie od tego, czy dziecko ma trudności sensoryczne, motoryczne, społeczne czy emocjonalne.
Autyzm – czym naprawdę są zaburzenia ze spektrum autyzmu?
Jeszcze kilkanaście lat temu temat autyzmu funkcjonował w świadomości społecznej głównie poprzez bardzo uproszczone obrazy i stereotypy. Dziś mówi się o nim znacznie częściej zarówno w gabinetach psychologicznych i psychiatrycznych, jak i w szkołach, mediach czy przestrzeni internetowej.
