Nie każdy niepokój oznacza problem
i nie każda trudność wymaga diagnozy.
Czasem potrzebna jest rozmowa, czasem uporządkowanie informacji, a czasem wsparcie w podjęciu dalszych decyzji.
Nie musisz wiedzieć od czego zacząć
Jeśli nie masz pewności, który obszar dotyczy
Twojej sytuacji, konsultacja pozwala to uporządkować
i dobrać odpowiednią formę.
Diagnostyka spektrum autyzmu
Proces diagnostyczny spektrum autyzmu ma charakter wieloetapowy i opiera się na integracji różnych źródeł informacji: wywiadu rozwojowego, obserwacji klinicznej oraz standaryzowanych narzędzi diagnostycznych.
Kluczowe jest uchwycenie nie tylko obecnych trudności, ale również ich przebiegu w czasie oraz kontekstu, w jakim się pojawiają.
W diagnozie uwzględniana jest specyfika funkcjonowania społecznego, komunikacyjnego, sensorycznego oraz wzorców zachowania. Uwagę poświęca się sytuacjom, w których obraz jest mniej oczywisty np. w przypadku maskowania lub współwystępowania innych trudności.
Celem procesu jest potwierdzenie lub wykluczenie diagnozy oraz zrozumienie mechanizmów funkcjonowania i przygotowanie adekwatnych rekomendacji do dalszego wsparcia.
Diagnostyka ADHD
Diagnostyka ADHD obejmuje ocenę funkcjonowania wykonawczego, emocjonalnego i poznawczego w różnych kontekstach życia. Analizowane są takie obszary jak regulacja uwagi, impulsywność, organizacja działania czy zdolność do utrzymywania wysiłku poznawczego.
Istotnym elementem procesu jest różnicowanie ADHD z innymi trudnościami, m.in. lękiem, przeciążeniem, perfekcjonizmem czy wtórnymi problemami emocjonalnymi.
Diagnoza uwzględnia również zmienność objawów w czasie oraz ich wpływ na funkcjonowanie w szkole, pracy i relacjach.
Celem jest rozpoznanie, ale przede wszystkim zrozumienie, jakie mechanizmy stoją za trudnościami i jak można je skutecznie wspierać.
Późna
diagnoza w dorosłości
Proces diagnozy u osób dorosłych obejmuje pogłębioną analizę historii rozwojowej oraz aktualnego funkcjonowania.
W wielu przypadkach trudności były wcześniej interpretowane w inny sposób, jako cechy osobowości, nadwrażliwość, lęk czy wypalenie. Szczególne znaczenie ma zrozumienie zjawiska maskowania, które często prowadzi do późniejszego rozpoznania, zwłaszcza u kobiet.
Diagnoza w dorosłości to nie tylko proces diagnostyczny, ale również doświadczenie psychologiczne związane z reinterpretacją własnej historii i tożsamości. Celem jest stworzenie spójnego obrazu funkcjonowania oraz zaplanowanie dalszych form wsparcia adekwatnych do aktualnego etapu życia.
Wsparcie
dzieci i młodzieży
Wsparcie obejmuje dzieci i młodzież doświadczające trudności emocjonalnych, regulacyjnych i rozwojowych. Praca koncentruje się na zrozumieniu funkcji zachowania, a nie tylko na jej redukcji. Uwzględniane są czynniki rozwojowe, środowiskowe oraz indywidualna specyfika dziecka.
W zależności od potrzeb wsparcie może dotyczyć m.in. lęku, obniżonego nastroju, trudności w relacjach, problemów szkolnych czy regulacji emocji.
Proces ma charakter indywidualny i jest dostosowany do wieku oraz możliwości dziecka. Istotnym elementem jest również współpraca z rodzicami i środowiskiem dziecka.
Wsparcie rodzin
Wsparcie dla rodziców i opiekunów koncentruje się na porządkowaniu informacji, redukcji niepewności oraz wspólnym planowaniu dalszych kroków. Szczególnie ważne jest zrozumienie, w jaki sposób cechy neurorozwojowe dziecka wpływają na jego zachowanie i funkcjonowanie w codziennych sytuacjach.
Spotkania pomagają uporządkować zalecenia diagnostyczne, podjąć decyzje dotyczące form pomocy oraz wzmocnić kompetencje rodzicielskie. Praca obejmuje również obniżanie napięcia i poczucia winy, które często towarzyszą procesowi diagnozy. Celem jest stworzenie bardziej przewidywalnego i wspierającego środowiska dla dziecka i całej rodziny.
Terapia i wsparcie psychologiczne
Wsparcie psychologiczne obejmuje pracę z dziećmi, młodzieżą oraz osobami dorosłymi, z uwzględnieniem ich indywidualnego sposobu funkcjonowania i etapu życia. Proces opiera się na rozumieniu trudności w perspektywie neurorozwojowej, nie tylko jako objawów, ale jako efektu określonych mechanizmów regulacyjnych, emocjonalnych i poznawczych.
Praca koncentruje się na budowaniu większej świadomości własnego funkcjonowania, poprawie regulacji emocjonalnej oraz rozwijaniu adekwatnych strategii radzenia sobie. Istotnym elementem jest tempo procesu dostosowane do możliwości osoby oraz bezpieczeństwo relacji terapeutycznej. Celem nie jest „normalizacja”, lecz poprawa jakości życia.
Trudności nie zawsze wymagają szybkich odpowiedzi
Konsultacja to przestrzeń, w której można
je nazwać, uporządkować i przeanalizować
w kontekście rozwoju.
konsultacje online i stacjonarne*
